MAKSİM GORKİ FİLM STÜDYOSU
Türkçe Altyazı : selami55
AĞAÇLAR BÜYÜK OLDUĞU ZAMAN
Senaryo NIKOLAİ FİGUROVSKY
Yönetmen LEV KULİDZHANOV
Yapım Yönetmeni PYOTR GALADZHEV
Müzik LEONİD AFANASİEV Ses DMİTRİ BELEVİCH
Oyuncular İNNA GULAYA YURİ NİKULİN
ayrıca
LEONİD KURAVLYOV EKATERİNA MAZUROVA
VASSILİY SHUKSHİN LYUDMİLA CHURSİNA ELENA KOROLYOVA
- Motokros! - Evet.
Lütfen sessiz olun, Kuzma Kuzmich!
Lütfen içeriye çöp getirmeyin, Kuzma Kuzmich.
Bu arada, dün onlar yine buradaydı ve seni soruyorlar.
- Polis mi? - Elbette. Celp masada.
- Aptal Moskova'dan tahliye olacak. - Hayır. O olmaz.
Polis günümüzde artık birşey yapmıyor.
Onlar sadece konuşur ve elle tutulur bir şey olmaz.
Onun bir eşi olsaydı, hiçbir polis müdahalesine gerek kalmazdı.
O evliydi. Benle olsaydı, onu düzeltirdim. Hızla..
Yine dedikodu mu?
Oh tanrım, adamı rahat bırakın.
Aşık mı?
Bayım! Bayım, sizde mi küçükken,
annenizi dinlemediniz?
Bu doğru. Anne tahminin doğru.
Eğer anneni dinlemezsen, sende benim gibi büyüyemezsin.
Yani şimdi?
Dinle...
Üç ay önce bir uyarı vardı. Onlarla ne konuştunuz?
Söz verdin mi?
O zamandan bu yana iki defa hapis oldun. Önce 15 gün sonra 10 gün.
Kötü bir şans çizgisi.
Hayatta siyah ve beyaz çizgiler vardır. Ben şu anda siyah çizgide gidiyorum.
- Neden çalışmak istemiyor musun? - Benim alanımda bir iş bulamıyorum.
Bak, sen makinistsin, doğru mu?
Uzun zaman önceydi. Ellerim artık eskisi değil.
Son zamanlarda bir depo işçisiydim. Bir tedarikçi acentasında.
Benim bir alanım var.
Kötü yönetim kaynakları yakar.
Hayır, politik.
Bay Yordanov...
bir adam çalışmakla eskimez, savaşta mücadele, asker onuru...
ve şimdi ne olduğuna bak.
İşte dürüst olmayan ilişkiler ve sarhoşluk. Pazarda çiçek satmak.
Bunlar senin gibi bir adam için doğru etkinlikler mi?
Keşke benim alanımda bir iş bulabilseydik...
Makinist olarak! Şimdi bir çağrı yapacağım. Yarın sabah işe başlayabilirsin.
Hayır, makinist olamam. Bir depo işi. Herhangi bir zaman.
Ama neden?
Bunu yapmam mümkün değil. Herşeyi unuttum, becerilerimi kaybettim.
Tekrar öğren!
- Şakamı yapıyorsun? - Kahretsin!
- Çalışan bir adam olabilirsin. - Ne olmuş yani?
Bana bir depo temin edin. Yapacağım.
Başka bir şey istemiyorum.
Yeter artık. İşte İl Müdürlüğüne mektubum...
Moskova'da ikametinin iptal edilmesini talep ediyoruz...
ve ayrıca şehir dışına taşınmanı da.
- Çölde de yaşanır?! - Hepsi bu, gidebilirsin.
Konuşmanız için teşekkür ederim, yoldaş binbaşı.
- İyi günler. - Tüm iyi dileklerimle. Sonraki lütfen.
Yoldaş Binbaşı, bu vatandaş, Suharev. Dava dosyası burada.
- Sevgili Masha, Porto şarabı ve şeker. - Elbette.
- Yani? - Ne? Biraz daha ister misiniz??
- Hayır, yeterli. - Nasıl istersen.
- Yani onlar ne diyor?? - Eh, onlar ne diyor...
Diyorlar ki...
"Moskova'ya tahliye olacağız."
Ne düşünüyorsun? Bunu yapabilirler mi? Belki de beni korkutmaya çalışıyorlar?
Onlar.
Hayır, sadece korkutmaya çalışıyor.
Hiç şansım yok. Kötü bir hayat çizgisi.
Günümüzde kim şanslı? Mesela, ben Stefan Zweig yüzünden yandım.
Onun iyi bir yazar olduğunu düşünmedim. Ancak hükümet yeni eserlerini yayınladı.
Şimdi satılmamış kitaplarına bakıyorum. Ve Maupassant'ın hayal kırıklığına ne oldu?
Artık Conan Doyle'e inanmıyorum.
Bu bir rüyada yaşamak gibi.
Sizi tebrik edebilirim, yeni satın aldığınız için.
- Evet, uzun süredir almak istiyordum. - Teslimat için herhangi bir yardıma ihtiyacınız var mı?
Yoldaş, lütfen rastgele insanlardan yardım almayınız.
Mağazamız herşeyi teslim edecek ve sizin için kuracak.
Belki senin arkadaşın veya akraban olduğumu söylersen?
- Hayır, yapamam. - Peki, tamam.
Sol taraftan.
Taksi.
Afedersiniz, taksi durağı nerede?
Peki, teşekkür ederim. Teşekkür ederim.
- Yeni mi satın aldınız? - Evet.
- Yardım ister misiniz? - Evet, çok isterim!
- Taksi ya da yaya olarak. - Taksi ile buradan çok uzak değil.
Tamam, hemen.
- Yardım için beni işe alıyor musun? - Evet, evet.
- Oh, tanrım! - Tamam.
Anladım. Herşey yolunda.
- Bu iyi bir şey. - Yalnız çok ağır.
Sorun değil, teslim edeceğiz.
İşte burası. Evim.
Ve buraya kadar yürüyerek enerjimi kullandım.
Gerek yok.
Borcum ne kadar?
Tüm dürüstlükle??
Ve adilce?
Asansörle - tek fiyat, ama asansör olmadan...
Bir saniye. Herşey iyi olacak.
Herşey iyi.
Bana bir şans daha verirseniz yarm saat içerisinde geleceğim, hazır olun.
Kim güçlü?
Dikkat et, elimi kıracaksın.
Olya, oradaki adama bak. O tümüyle yapayalnız.
Bugün hiç kimse görmeye gelmedi. Git, şekerlerini onunla paylaş.
Daha al.
Beyefendi.
Bunlar sizin için.
- Benim için mi? - Evet.
Teşekkür ederim. İyi kız!
Çayla alacağım.
Orada köşedeki. Ona mı?
Merhaba.
- Oh... merhaba. - Bakıyorum, canlısın!
Evet.
- Çamaşır makinesi nasıl? - Sana teşekkür ederim...
işe yaramıyor.
Oğlum beni azarladı, kızım gece gündüz beni kışkırtıyor,
neden onları çağırmadım diye.
Bir sürpriz yapmak istedim. Yani bu tam sürpriz oldu.
Nereye gidiyorsun dediler...
ve bak nasıl yardım yaptılar. İnsan makineden daha önemlidir.
Ama size bir makine borçluyum.
Hastahaneden çıktığım zaman, makineyi alabilmek için çalışacağım.
Unuttum, daire numarası neydi?
Gerçekten mi? Umarım kemiklerine bir şey olmaz.
Hayır.
Eh, teşekkürler tanrım.
Tek başınasın, değil mi?
- Geceleri nöbet bekleyen bekçi gibi. - Ben de öyle düşünmüştüm.
Seni ihmal edilmiş ve bakımsız gördüm. Bir ailenin olmadığını anladım.
Öyle değil mi?
- Sadece çok şanslı değilim. - Ve çocuklar da.
Herhangi bir şey yok.
Bu kötü.
- Bu iyi bir şey değil. - Savaş birçok aileyi yok etti.
Bizim köye dön...
orada genç bir kadın var, zavallı, çok üzücü kimsesi yok.
- Onu terk mi ettiler? - Tümü değil.
Köyümüzün yakınındaki Almanlar saldırıya geçtiler.
Bütün bu karmaşa içerisinde küçük bir kız annesini kaybetti.
Anne babası öldürüldü ya da...
Ama kız bir yıl dayandı. Bütün köy onun için çabaladı.
Ben kocamla o köyde yaşardım, sonra kocam öldü...
kızım ve oğlumla şehre taşındık, bu yüzden yalnız değilim.
Evet, elbette.
Aksi takdirde orada kalmış olurdum. Köyümüz çok güzel. Oradakileri tanırım.
Kollektif çiftliğimiz çok iyi.
Neden çiftlik hakkında konuşmaya başladınız?
- Sen yalnız olmak iyi değil diyordun. - Oh, evet.
Yani bu genç kadın aradı.
En azından bazı akrabalarını bulmak ümidiyle...
En azından bazı uzak akrabalar.
Günümüzde bulmak kolay. Yeterki bir arama dosyası ve cevabı olsun.
Evet, ebeveynlerde arıyor olsaydı.
Onlara 1941 Ağustosunda Selivanovo tren istasyonunda küçük bir kızın kaybolduğunu söyleyebilirim.
Hemen sonrasında ortaya çıkacaklarına inanmıştım.
Ama onları nasıl bulunabilirdim?
O sadece "anne ve baba" olarak biliyordu. Ne ilk isimleri, ne son isimleri.
Hayır,
büyük olasılıkla hiçbiri hayatta değildi.
- Tren istasyonunun adı neydi? - Selivanovo.
Selivanovo.
Adı tanıdık geliyor.
Belki de savaş sırasında benim alayın konuşlandığı yer.
Bizim köyün yakınlarına bir çok alay konuşlanmıştı.
Hatırlıyorum.
Kalıcı olarak geri dönmeyi düşünüyor musun?
Kalıcı olarak. Evimi sattım. Şimdi Moskova'da ikamet etmekteyim.
Anlıyorum.
Selivanovo.
"Bayım, bu sizin için.."
Hey, komşu...
- Bir kalemin olduğunu gördüm. - Evet, var.
- Buyurun. - Hayır.
Aşağıya bir yere "Selivanovo" ismini yazar mısın?
Selivanovo.
Bunu almadın, Volodya.
Hastanede yanımdaki yatakta bir kamyon sürücüsü vardı. Bir kız onu ziyarete geldi.
"Baba, baba" dedi.
Boğazımda bir yumruk hissettim.
- Ha! Seni şair. - Ne şairi?
Çünkü sen kazanacak bir şey olduğunda aldatmacaya gidiyorsun.
Nasıl aldatmaca? Bu kelime nedir "aldatmaca"?
Aldatmaca aldatmacadır.
Sen bazen babasın. Evet doğru.
Bu kadar ilgili değil. Bu konuda bir şey... O yapayalnız.
Ben de duyuyorum. O yaşamak için bir kişi istiyor. Ve yapacağım.
- Peki neden benim yapmam gerekiyor? - Peki, devam et. Dene.
Arama için bir dosya!
- Yaptım. - Geri al,
çok geç olmadan.
Hava kararmak üzere.
Nyura, dışarı çık!
Hiç bir şey akşam yüzmesi kadar iyi değil.
Sudan çıkmak istemiyorum.
- Ne oldu? - Hiç bir şey.
Bir keresinde bir rüya gördüm.
Ailemin evine gidiyordum.
Sanki onları buldum,
gelmemi istediler,
ve bu yüzden aynı saatte giden trene bakıyorum,
ben sadece o zamana benziyorum.
Ve en kısa zamanda ayakta durup,
trene bakıyorum...
Etrafta, ayakta o kadar çok insan var ki,
ve ben düşünmeye başlıyorum : aralarında ailem var mı?
Ve herkes sessiz, ben de sessizim.
Herkes bana bakıyor ve ağlıyor.
Oh, böyle bir rüya kötüye işaret.
Ama ben bu rüyayı çok uzun zaman önce gördüm.
Ne yani?
Hala gerçek olabilir.
- Gitmeliyiz !? - Ama Lyonya henüz geçmedi.
Onun için mi bekliyorsun?
Şimdi Zoya'nın uşağısın.
Zoya karşılamaya gelsin, devamlı kur yapıyor.
Tuhaf kız.
Ben o zaman farkettim, ama yinede bir şey bekliyoruz.
Zoya'ya yardım ediyoruz. Ona hayranları teslim ediyoruz.
Ne kadar sersem.
İnsanlara anlatsan, kimse inanmaz.
Yıldızlar donuklaşıp büyüdü, Gece parlayıp büyüdü...
Oh, dar dolambaçlı yollar, Şafak vakti sıcak gündoğumu...
Köyün eteklerinde, Yani adetler başlar,
Tek başımıza dışarı çıkarız, Ama iki kişilik arabada eve döneriz.
Ona bak! Onu arıyor.
Lyonya! Hiç görünmüyorsun.
Neden beni beklemedin?
Bu akşam yüzmeye gidilecek.
Eğer yüzmeyi bilmiyorsan?
- Neden bu kadar geç kaldın? - Ben tren gibi aynı saatte gelemem.
Benim bir programım yok.
Gülüyorsun ama dikkat et!
Ağlamaya başlayabilirsin.
Yeter orada aşk şarkıları var! Bize de biraz şarkılarınızdan verin!
Neden bu kadar üzülüyosun?
Onu unut.
Eğer onu gözardı edersen, kendisi sana koşarak gelecektir.
Bana biraz zamanın varmı?
Çok güzel gözlerin var.
- Bunu biliyormusun? - Tabi ki.
Hayır, gerçekten, sen diğerleri gibi değilsin...
Beni kendi pozisyonun için mi seçtin?
Evet. Gizli oylamayla.
Natasha!
Bekle.
Gerçekten soruyorum, lütfen bırakma.
Çok yorgunum. Hatta bacaklarımı bile hissetmiyorum.
Ayakkabı numaran nedir?
Büyük.
Burada, görünüyor.
Bu ayakkabılar çok eski, neredeyse parçalanıyor.
38 sana uygun mu?
Onun ayakkabı numarasına uygun bir kız mı seçiyorsun?
Peki, ben gidiyorum.
Arkadaşlığına teşekkür ederim, umarım işyerinde görüşürüz.
Gerçekten bırakmak istemiyorum.
Yarın görüşmek üzere diyelim.
- Peki numarası nedir? - Oh, unut onu!
38?
[Natasha, baban seni arıyor. Kuzma Kuzmich Yordanov.]
Oh hayret!
Lütfen, söyler misiniz, trenin gelişine kaç dakika var?
Hiç yok, her an gelebilir.
Bir yolcunun bu tren istasyonunu kaçırması mümkün mü?
Eh, evet, eğer o uyuyor ya da çok fazla içkiliyse o zaman,...
ama tren görevlilerinin bu durumlar için önlemleri vardır.
Önlemler mi?
Neyse, onlar yapar.
Anlaşıldı mı?
Açıkça.
- Biraz çay alabilir miyim? - Bundan sonraki durakta.
Selivanovo'ya yaklaşıyoruz.
- Çiçekleri unutmayız. - Teşekkür ederim.
Neredeyse geldik.
- Bavulla bana yardım et. - Bu senin mi?
- Evet. Tamam. Anladım. - Yardım edeyim.
Şapkayı unutma.
- Teşekkür ederim. - İyi şanslar, Kuzma Kuzmich.
- Hoşçakal, Kuzma Kuzmich. - Hoşçakal.
- Gönülden kutluyorum. - Çok teşekkür ederim.
Çok teşekkür ederim.
- Ne yapıyorsun? - Ben sadece...
Nasıl olduğunu düşünüyorum.?
- Benim ruhum tamamen mahvolmuş. - Lütfen beni affedin.
- Çok teşekkür ederim. - Geç kalma, Kuzma Kuzmich. Yardım edeyim.
- İyi şanslar. - Hoşçakalın!
Bayan, beni mi bekliyorsunuz?
Belki de burada kalmalıyım?
Anlıyorum.
- Acele. Kısa duracak. - Biraz daha var.
Kuzma Kuzmich, çiçekler!
İşte orada! Burada durmayın!
İşte orada!
Bu o !
O olmalı !
Bu o ! Bu o !
Merhaba.
Siz benim babam mısınız?
Yaşadığın yer burası mı?
Gelsene. Orada durmayın.
Burası güzel.
Evet...
Ben çok farklı durumlarda yaşadım.
Oh !, Bir şişe şarap içmek istiyorum.
Hayır, baba, ona ihtiyacın yok. Ben şarap olmadan iyiyim.
Bu adil değil.
İçin ve yatağa gidin. Gözleriniz zaten uykulu.
Çünkü hava almalı.
Peki...
- Mutluluğuna, kızım. - Senin de.
Yatabilirsin.
Para burada, çekmecede.
- Bunun kilidi yok mu ? - Neden olsun ?
Evet, elbette.
Yatağa uzandın mı?
Hayır.
Biliyorsun, seni çok iyi hatırlıyorum.
- Nerede? - Benim hatırladığım...
..evimizin yanında ağaçlar vardı, çok çok büyük ağaçlar.
Oh... Bütün ağaçlar sana büyük gözüküyordu.
- Merhaba! - Merhaba!
Yardım edeyim.
Bütün gece burada mısın?
- Hayır, yaşlı bir adama yardım ettim. - Ben yaşlı bir adam görmedim.
Sen hayal görmüşsün Zoya, o yüzden görmedin.
Saçma sapan konuşma.
Yapayalnızsın, baban seni terketti! Ya da gelmedi?
O tabi ki geldi. O ve ben bütün gün boyunca konuştuk.
O yatağa gitti, yorgun!
- Yani senin gibi mi? - Daha da çok.
O sadece her zaman biraz utangaç, bu yüzden onu yalnız bıraktım.
Ona bir şeyler vermeye alışmak lazım.
Bütün hafta seni özledim.
Neden yalan söylüyorsun?
Ne yalanı?
Buyurun.
Bu benim için mi?
Işıl ışıl, çok bilmiş!
Geçen cumartesi ayakkabı numaranı vermedin?
Bana cevap verdin mi?? Şimdi değiştirmem gerekir.
Garipsin, Lyonya.
Aniden ayakkabı vermek...
- ve yüksek topuklu. - Senin için güzel bir şey yapmak istedim.
Peki, bir broş ya da boncuk alabilirdin.
Tamam, geri ver.
Kızgın mısın?
Ben babam hakkında söyledim.
Oh! Neden duruyoruz?
Sonunda hatırladın, ne zamandır tamamen ıslağım.
En azından ısınırsın.
Lyonya,
- Bana gerçeği mi söylüyorsun? - Tamam, evet.
Sadece gerçeği.
Benimle zaman harcıyorsun, çünkü Zoya'ya kızgınsın.
Hayır.
Neden?
- Sadece gerçek. - Peki, neden, neden...
Çünkü... Ben senin gibiyim.
Sefil yalancı.
Neden Zoya'ya ihtiyaç duyayım?
- Ama o güzel. - Tamam. O güzel.
Ama bu o kadar önemli değil.
Bunu anlayabiliyor musun?
Oh...
Sonunda...
her kötü şey bir kez gelir.
Ne "herşey"?
Ne? Mutluluk.
Nasıl gelmelidir?
Kademeli olarak ve uzun bir sürede.
Yani yeterli miktarda ömür boyu.
Aksi takdirde bir yarışma gibi alevlenecek...
ve sonra hepsi gidecek.
Bu şekilde uyumak sağlıklı değil.
Üç tanker, Üç mutlu arkadaş, Bir savaş makinesi ve mürettebat!
- Ne çorbası olacağını bilmiyorum, ama bir şey olacak. - Ne dedin?
Ne çorbası olacak, bilmiyorum dedim.
- Neden geldin? - Kabloda arızalı, feribot zor hareket ediyor.
Sıkıştırmamız gerekecek. Zor bir gün.
Genelde insanların yapması gerekir. Yeterince yardım yok.
Biz ancak yönetebiliriz.
Ben sadece burada oturacak ve hiç bir şey yapmayacak mıyım?
Ne diyorsun?
Yapmak istediğiniz herşeyi yapabilirsin, ben burayı seviyorum.
Vitya! Bak neler oluyor.
Evet,
bu bir saat sürer. En azından.
Bak.
Biraz kaytarabiliriz. Kuzmich! Buraya gel, iyi adam.
- Hayır, hayır. - Lütfen, arkadaş olalım.
Kuzmich, haydi.
Dinle, Kuzmich...
- Geç kalıyoruz. - Yardım etmemi ister misin?
Tamam.
Birbirlerinin yolunu alıyorlar! Hızlı bir şekilde hareket etmeli.
Natasha!
Gelir misin?
- Ne oldu? - Karşıya geçerken bunu yüksek sesle oku...
- ... böylece insanlar sıkılmayacak. - Olur ama feribotu kim çekecek?
Bak kaç tane erkek var! Onlar yardımcı olmaz mı?
Herkesin yapması gerekir. Kazları taşıyın!
Önce gidelim! Bu acil bir yüktür!
Yolumuzun üzerinde bir kuş çiftliği var.
- Nereye gidiyorsun? - Doğruca, yola çıkacağız!
- Neler oluyor? - Bekle, kızım. Biliyorsun...
bu insanlar çok çalışıyor, anladın mı?
Binin!
Çabuk binin! Binin!
Natasha...
Lütfen bırak, eve git.
Kızım...
Bırak! Herkes izliyor. Utanıyorum. Bırak! Çabuk!
Sen! Artık bütün yıl bekleyebilirsin, seni almayacağım!
Gazete alacak mısın?
Yani, sırada mıyız?
Tamam, cehenneme! Biraz dolaşalım.
Vahşi çete 15 beyaz ve siyah yolcuya saldırdı.
Metal çubuklar ve borular kullanarak, kulüplere saldıran ırkçılar...
savunmasız genç insanları dövdü.
Onları kovaladılar, kaçmaya çalışanları, yerlerde sürükleyip, tekmelediler.
Bir beyaz yolcu...
James Zwerg otobüsten atıldı ve yolun sıcak betonuna sürtülerek yaralandı.
Caddeler...
Geveze!
Biz yüzmeye gidiyoruz, Tanya?
Lyonya!
Lyonya, şarap sever misin?
- Hayır. Bira severim. - Bira, tamam.
Bira senin için daha iyidir. Özellikle, diyorlar ki, süt ile!
Denemeliyim...
Neden şarap için sordun?
Baban tekrar içmeye mi başladı?
Tüm bu olanlardan sonra onunla yaşamak çok zor.
Lyonya, sana bir şey soracağım.
Hiç yalnız yaşadın mı?
Tamamen yalnız? Annesiz ya da babasız olarak?
Hayır, neden?
Sonra bir şey sorma.
Anlamaya çalışın, insanlar soruyor. Partinin Bölge Komitesini istiyor.
Ve biz kendimiz bir köprü inşa etmeyi planlıyoruz.
Bize 15 kişi vermeniz yeterli olur.
Yedekte tek kişi bile yok. Elimdekilerin hepsi bu.
- Her insan zaten bir iş yapıyor. - Yani ne zaman inşa edilecek? Kışta mı?
Köy meclisinde insanların hareketlerini ayarlamak kolay.
Ama her yıl halletmek zorunda olduğumuz imkansız işler var.
- Ayrıca bir tavuk evi inşa ediyoruz. - Neden önce feribotu halletmeyelim.
Makineler ve insanlar bekleyerek sayısız saatler harcıyor.
Köprü ile beraber, insan ve makine verimliliği yüzde 25 artacak.
- Gerçekten, yüzde 25 mi? - En iyi tahmini hesaplayalım.
- Söylediğim bir resim gibi olacak. - Tamam, diyebiliriz buna.
Çünkü genellikle her araba 20 ile 40 dakika arası zaman harcıyor.
- Ben fakir kız için çok üzülüyorum. - Onun için ne önemi var?
O içmekten şikayetçi değil. O hiçbir şeyden şikayetçi değil.
- Sen Zoya'yı kıskanıyorsun. - Hiç te değil. Sadece gerçeği söylüyorum.
Sen herşeyi bilmiyorsun, ama o babasına benziyor.
- O umutsuz ve... - Antonina!
Bana yapı hesabı verin.
Ve sen, yapacak daha iyi bir işin yok mu?
- Ateşleme doğruluğu nedir? - Bu ne anlama geliyor?
- Nasıl ateşleneceği mi? - Nereden bileyim?
Ben hayatımda hiç ateş etmedim.
- Fişekleri var mı? - Burada, çantada.
- Bu akşam geri getir. - Tamam.
Silah taşıyarak inekleri korkutma. Onlar oldukça uysaldır.
İnekleri benim korkuttuğum mu düşünülüyor?
Korkulacak hiç bir şey yapmam.
Birisi insanları korkutuyor, inekleri değil.
- Merhaba, Natasha. - Merhaba.
- Nereye gidiyorsun? - Avlanmaya.
- Silahı nereden aldın? - Korucu kadın bana ödünç verdi.
Neden insanlar korkuyor?
- Çünkü. - Gerçekten, neden?
İyi bilinmiyor.
Sen gençsin, bilmiyorsun, ama ben hayatım boyunca adil yaşadım
Kendimize getirisi olan iyi bir yatırım yaptık!?
Ben tek başıma ne yapabilirim? Herşeyin bir bahanesi var.
Mesela, bir kişi hakkında söyledikleri : o adam zor çalışıyor.
Ama çok çalışkan. İçyüzü çok tembel!
Hepimiz aslında olmadan, kendimizi yüce düşünüyoruz.
- O da mı? - Hayır, o değil. O istisna...
- ... pek çok insandan farklı. - O zaman neden çok acı çekiyor?
- Ben? - Neden ağlıyorsun?
Ne zaman?
Ben onun ağladığını gördüm. Bak...
biz ona zarar vermeyiz, anladın mı? Ama bazı babalar!
- Ne ima ediyorsun? - Kendinden utanmalısın!
- Bana öğretmenlik mi yapacaksın? - Küstah pislik!
Bundan daha iyisini yapmalısın, çaylak.
Bunların hiçbiri doğru değil!
O bana zarar vermez. Neden onunla uğraşıyorsun?
- Bekle, Natasha. - Kızım, sen karışma.
Ona ne yaptığına bak! Senin umurunda mı?
Ama elbette, onu beslemek zorundasın. Geldi ve beleşe kondu.
Doğru değil.
Baba, gerçekten seviyorum, herkesi dinleme.
Beni anlıyor musun?
İnsanlar konuşuyor...
ama kalplerinde daha kötü şeyler var. Tamam.
Hey, neden feribot hareket etmiyor?
Natasha, üzgünüm. Kendimi kaybettim.
Hey, Kuzmich! Av nasıl?
Çok av yakaladın mı?
Başkan nerede?
- Benim? - Peki, içeri gel.
- İyi günler. - Merhaba. Zaten öğle oldu.
Otur.
Sana çay sunabilirim.
Hayır, teşekkür ederim.
Çalışmam hakkında buradayım.
- Her şey yolunda mı? - Evet, yolunda.
Evet.
Umarım, iyisindir. Çünkü seni gibi bir vekil tayin edemem.
Ya da bir yönetici. Hatta bir takım lideri.
Sadece elle yapılan, kir kazıma. Hayatında hiç kürek tuttun mu?
Evet, tuttum. Beni kaydedin.
Emin misin?
Ölümüne.
Hey, dostum.
Tavuk çiftliği nereye inşa ediliyor?
Tavuk çiftliği...
Bunu nasıl açıklayabilirim... Orada yürüyen yaşlı kadını gördün mü?
Oradan sola dön, su pompasının ordan da sola dön.
Merhaba, Fedya. Bir şey mi kaybettin?
Vera, bak, o geliyor.
Neden bu kadar geç kaldın?
Bulmakta zorlandım.
Nereye gidiyorsun? Aşağıda kir küreği olacak.
Hey! Hey sen! Aklını mı kaçırdın? Tavukları ezeceksin!
Yine sarhoş olmalı.
Baba! Bak kim burada!
Baba!
Nastya teyze burada.
Gel, seni tanıtayım.
Nastya Teyze , bu benim babam.
Sizinle tanışmak çok güzel.
Nastya Teyze, otursanıza. Baba, biraz çay alırmısın?
Hayır, güzelim, gitmeliyim.
Yapacak çok iş var.
Yani, seni görmek için bekledi.
- O neden se bugün çok garip. - Eh, işyerinde bazı problemleri olabilir.
- Olur böyle şeyler. - Genellikle hep kibirlidir.
Yani zararlı mı? Ona zarar vermezsen, hayır.?
Hiç değil Nastya Teyze. Babam beni çok seviyor.
- Gerçekten mi - Evet.
Peki, o zaman iyi. Tanrıya şükür.
- İyi yolculuklar. - Teşekkür ederim.
Baba!
Ne yapıyorsun?
Bazı sakinleştiriciler buldum.
- Denemeyi düşünüyorum. - Ama eski bir şişe.
Şimdi içinde leke çıkarıcı var. Bu koku.
Gerçekten mi?
Güçlü bir kokusu var.
- Kalbini nasıl hissediyorsun? - Kim bilir...
iyi ya da kötü.
Önceleri hiç bir şeyim yoktu, ama şimdi...
- Gerçekten çok ağrıyor. - Kesinlikle bir doktora görünmelisin..
İş nasıl?
İş ne olacak? Sorun yok.
Sadece bir dakika için geri geldim.
Baba.
Beni seviyor musun?
Neden uyumuyorsun?
Uykuya dalamıyorum.
- Düşüncelerini şekillendir. - Ne düşünceleri?
Baba gelmiş beyler.
- Sürtünmeli kavrama! - Evet, öyle?
- Hangi bölümde çalışıyorsunuz? - Beşinci.
Merhaba, Kuzmich.
- Neden geldin? - Bir göz atmak için.
Bir süredir görmedim. Uğramak istedim...
uzun zamandır gelmiyorsun, nedenini öğrenmek istedim.
Çok çalışıyorum, nedeni bu.
Acele ediyoruz ve yönetim sıkıştırıyor.
- Ve ben endişe etmeye başladım. - Neden?
Ne neden? Natasha size hiç te yabancı değil.
Sanırım, anlamalısın.
- Güzel çalışmalar. - Onlar tamam.
Ben eski günleri hatırlıyorum!?
Biraz törpülemeli!?
Dinle, Lyonya,
ücretsiz çalışılacak...
bir tezgah var mı?
Bir tane bulalım.
Haydi gel.
- Volodya, kullanılmayan bir mengene var mı? - Evet elbette. Orada, neden?
Kuzmich eski günleri hatırlamak istiyor. Ona metal parçası verin.
- Ona ne vermem gerekiyor? - Kolay bir şey.
Burada bir debriyaj plakası var. Bu yeterli.
Evet.
Debriyaj kulak şekli, 20 den 15 e.
- 20 genişliği mi? - Evet.
- Sana göstereyim. - Hayır, kendim yapacağım.
Fanyalı al.
Tamam, çalışmaya devam.
Yoldaş, demir testereyi doğru tutmuyorsun. Sana göstereyim.
Hayır, bu benim stilim. Özel stil. Karışmayın.
Git, git.
Bir göz atalım mı?
İşte burada.
- Doğru görünüyor. - Boyutunu kontrol edin.
- Kontrol et, Lyonya. - Aşırı hız mı yaptı?
- Kim aşırı hız yaptı? Nerede? - O sadece şaka yapıyor!
Gün içinde böyle şakalar olur.
Çalışma hassastır.
Ellerim hatırlıyor! Onlar hatırlıyor!
- Ama kabarcıklara bak! - Ne yani? Elde kabarcıklar olabilir.
Onlar kalıcı olabilir. Ama onlar hatırlıyor.
Sevgili ellerim, onlar hatırlıyor!
Teşekkürler delikanlılar. Pek çok teşekkür.
Ellerim işimi hatırlıyor. Kendinize iyi bakın.
- Kendinize iyi bakın. - Teşekkürler, Lyonya.
Hoşçakalın.
Nedenini açıklayabilir misin? Neden uzaklara gidiyorsun?
Natasha, sana nasıl anlatayım?
- Ne anlayayım?? - Ben çalışan bir adamım.
Buradaki makinistlik iş değil mi?
Ben gideceğim...
Gitmem gerek.
- Bir şeyden mi rahatsız oldun? - Hayır, tabi ki değil!
- Peki sorun nedir? - Artık bir hergele olamam!
Yapamam. Daha önce yapabilirdim, ama şimdi yapamam.
Ne yapamazsın?
Fesat bir kalple yaşayamam.
Biliyorsun, Natasha...
Ben senin baban değilim...
Peki, devam et.
Sen kimsin?
Bir hileci. Kimim!
Bir dolandırıcı.
Natasha senin burada yaşadığını duydum ve belki yerleşirim diye düşündüm.
Senin temiz vicdanın beni içine aldı ama ben bunu kabul edemedim.
Sen açgözlü bir yalancısın.
Her zaman hissettim, herhangi bir şey olduğunda!
Sadece farketmemiş gibi davrandım.
Ben sadece anlayamıyorum, neden bana yalan söylemen gerekiyor. Neden?
Natasha, sana gerçeği söyledim.
Sana inanacağımı düşünüyor musun? Üstelik babam bile değilken!
O zaman çok iyi hatırlıyorum!
- Hangi zaman? - Sana söyledim...
Ağaçların büyük olduğu zaman.
Ama... O zaman tamamen farklı olurdu.
Yani sonuç olarak mı?
Öyle mi?
Eh, elbette. Ben..
Yani yalan ile ne başardın?
Neden sadece bana üzüntü yarattın?
Neden susuyorsun?
Ben yalancıyım.
Gerçekten, yalan söyledim.
Neden ?
Ben de bilmiyorum. Sadece yalan söylemek gereği duydum.
Fikir sadece kafamın içindeydi. Ama neden? Kimse bilmiyor...
Böyle şeyleri nasıl yapabilirsin?
Artık yapmayacağım, söz veriyorum.
- Seni bırakmayacağım? - Hayır.
Lyonya!
Hey, Lyonya!
Oh...
Ben de sana bakıyordum. Neredeydin?
Neden sinirlendin?
Biraz beklemek zorunda kaldım, önemsiz bir şey.
- Tüm yaptığım beklemek. - Ne kadar beklemek zorunda kaldın?
- Ben bu anlamda demedim. - Ne anlamda dedin?
Genel olarak...
Sana kaç kez söyledim " benimle evlenir misin? "
Ve her zaman aynı cevap: " bekle !"
Bir aptal gibi bekle de bekle.
Sen ve babam bir şeyler mi tasarladınız?
Sadece bir kişiyi mutlu göremiyorum. O berbat durumda, doğru mu?
Oh...Yani benim yüzümden mi?
Benimle evlen.
Seni seviyorum, Natasha.
Seni ikna etmek için ne gerekiyor, böylece bana inanırsın?
Çok iyi.
Diyelim şu anda bölge ofisine gittik ve kağıtları imzaladık.
Gece ?
Evet, gece.
Orada kim var?
Orada neler oluyor?
Grisha Dayı...
- ... bürokrat mısın? - Ben bir bürokratım?
Tüm bu kağıtları icat edenler bürokratlardır. Onların yüzünden.
O zaman evliliği kaydedin. Biz evlenmeye karar verdik.
- Şu anda yapabilir misiniz? - Şaka mı yapıyorsunuz?
Komik bir şey yok, Grigori Martynych. Biz evlenmeye karar verdik.
Bu yüzen soruyordum, bürokrat mısın değilmisin diye.
Anlıyorum, anlıyorum, tabi ki, ben yapabilirim...
Ama neden şimdi?
Olması gerekiyor. Kutlama ve tezahüratlar için.
- Hayır, Grigori Martynych, şimdi doğru. - Ve yeterince kutlama var.
Oh, sizi gençler.. Ne kadar garipsiniz.
Peki, Lyonya, bana kitabı ver, dolapta olanı.
Hayır, hayır. Bu senin için çok erken.
Evet.
Ekmek toplama Ninensk ve Tashkinsk bölgesi...
ilk önce Orenburg bölgesi tahılı gönderir.
Devlet ambarları artık daha çok dolduruluyor.
Azerbaycan ve Shirvan steplerinde doğal gaz üretimi başlamıştır.
Mavi yakıt komşu bölgelere gidiyor...
- Kuzma Kuzmich! - Ne?
- Senin için bir çağrı var. - Ne çağrısı?
- Polis çağrısı. - Ne?
İşte burada ne diyor?
Hemen gel. Aksi takdirde geçerli bir neden yoksa tutuklanacaksın.
- İlçe merkezine mi gidiyorsun? - Evet, şimdilik.
- Gel! Arabaya bin. - Teşekkürler, ama ben yürüyerek giderim.
Girin, polis istasyonuna gidiyorum.
- Bütün herşeyi biliyorsun değil mi? - Elbette, sevgili dostum.
Bu belgeye damga almak için bölge ofisine uğramak çok mu zor?
- Ne damgası? - Henüz buraya kayıtlı değilsin.
- Benim çağrılmamın nedeni bu mu? - Sizin için yeterli değil mi?
Hayır, öyle mi? Tek neden mi??
Evet.
Türkçe Altyazı : selami55
SON